مجموعه تک بیتی امام حسین (ع)؛ ۲۵ تکی بیتی زیبا و ناب

♦♦♦♦

عشق یک واژه‌ بی ارزش بی معنی بود
تا که یکباره خدا گفت که عشق است «حسین (ع)»

♦♦♦♦

روضه خوانت می‌شوم با روضه‌ای تک مصرعی
«بر زمین بودی و بر جسم تو پیراهن نبود»

♦♦♦♦

نفسم باد صبا، مشک فشانی با تو
همه جا پر بشود از نفسم، ذکر حسین (ع)

♦♦♦♦

تا قیامت زین خجالت خاک بر سر می‌کنم
قتلگاهت دیدم، اما زنده ماندم یا حسین (ع)

♦♦♦♦

«حُر» کن مرا که جان من از شرم پر شده
من را که راه نیست به جمع «حبیب»‌ها

♦♦♦♦

هزار نقش برآید ز کِلکِ صُنع و یکی
به دلپذیریِ نقشِ نگارِ ما نرسد

♦♦♦♦

به طوس رفتم و ناله زدم: «غریب! غریب!»
ندا رسید ز سوی رضا (ع): «حسین؛ حسین (ع)»

♦♦♦♦

چون شمع سحرگاه مرا کشته‌ خود کن
حیف است که گریان تو سر داشته باشد

به پایان آمد این دفتر ، عزایت همچنان باقیست

برای نوکرت هر روز عاشورا و هر جا کربلا باشد

♦♦♦♦

من شدم عاشق تو یا تو شدی عاشق من؟!

لطف ارباب به نوکر چه زیاد است زیاد

♦♦♦♦

از آن خوشم که شدم نوکر سرای حسین

منم غلام کسی که بود گدای حسین

♦♦♦♦

دست‌ بوس نوکرت‌ بودن برای من بس است

نوکری نوکرت را دوست می‌‌دارم حسین

بهتر ز صد طبیب و مداوا و مرهم است
یک جرعه چای روضه‌ هر هفته‌ات حسین (ع)!

♦♦♦♦

حال و هوای هیئتتان خوشتر از بهشت

با چای روضه بود که دل‌ها جلا گرفت

♦♦♦♦

خوف محشر از کسی باشد که او بی صاحب است
صاحب ما در قیامت هم قیامت می‌کند

♦♦♦♦

چشم و گوش و دهن و دست شود مست اگر
بشنویم و بنویسیم و بخوانیم: «حسین (ع)»

♦♦♦♦

دشمنت کشت، ولی نور تو خاموش نشد
آری آن جلوه که فانی نشود، نور خداست

♦♦♦♦

سجده بر خاک تو شایسته بود وقت نماز‌

تو در اول سر و جان باختی اندر ره عشق
تا بدانند خلایق که فنا شرط بقاست‏