شعر شهادت امام محمد باقر (ع)

شعر شهادت امام محمد باقر علیه السلام

من پنجمین ولی خداوند قادرم

گنجینهٔ علوم الهی است سینه‌ام

بانی روضه‌های غروب منا منم

من غصه دار غصه‌های بی قرینم

من یادگار روزهای خاک وخونم

من تشنگی را در حرم احساس کردم

من کودکی بودم که آهم را شنیدند

من دیده ام در وقت تشییع جنازه

من با خبر هستم ز باغی بی شکوفه

گرچه کنون مسموم از زهر هشامم

من روضه خوانی در منا بر پا نمودم

من سوختم از داغ بانوی مدینه

حالا که نقش زهر کین در جسم مانده

یا رب قرارم را ز نیرنگش ربوده

زهر عدو خون کرده قلب آتشین را

شاعر: حبیب الله موحد

در میان خرابه سر کردم

پدرم بینِ ریسمان بود و

عمه ام تا به رویِ خاک افتاد

دیده ام را ز اشک، تر کردم

از همان روزِ تلخ، تا امروز

دست در دست عمه‌ام آن روز

از دل نیزه‌ها گذر کردم

سُمِ مرکب بوی گلاب گرفت

تا سه ساله میان راه افتاد

پدرم را خودم خبر کردم

آنقدر داغ دارم از آن دم

روزی که بادهای مخالف امان نداد

خورشید بود و سایه‌ی شوم غبارها

دیدی به روی نیزه سر آفتاب را

دیدی عمود با سر سقا چه کرده بود

در موج خیز شیون و ناله دویده‌ای

گل زخمهای سلسله یادت نمی‌رود

هم ناله با صحیفه‌ی ماتم گریستی

یک عمر پا به پای محرم گریستی

ندیده دیده ى گیتى به علم و دانش و تقوا

ز بهر رفع حاجات و نیاز خویش گردیده

زبان از وصف او لكن، قلم از مدح او عاجز

نزاید مادر گیتى ز بهر خدمت مردم

به ذرات جهان یكسر بود او هادى و رهبر

برو كسب فضیلت كن چو مردان خدا اى دل

اگر گردد شفیع ما بنزد خالق یكتا

ز اندوه و غم و محنت بود آسوده و راحت

نگاه کودکی‌ات دیده بود قافله را

تو انتهای غمی از کجا شروع کنم

چقدر خاطره تلخ مانده در ذهنت

چه کودکی بزرگی است این که دستانت

چقدر گریه نکردید با سه ساله چقدر

دلیل قافله می‌برد پا به پای خودش

هنوز یک به یک آری به یاد می آری

مرا ببخش که مجبور می شوم در شعر

ای پنجمین امام که معصوم هفتمی

بر درد جهل خلق، ز عالم طبیب‌تر

وقف علوم و دانش و دین کرده، همّ خویش

آب و گل و سجیّت تو، جز کرم نداشت

گلدسته‌ای نداشت حرم، مرقدی نبود

این خاک عشق باشد و بر باد کی رود؟

آتش به خرمن جگر از آه، با تو بود

از صبح تا غروب کشیدی ز سینه آه

تو دیده‌ای چه‌ها به اسارت به عمه شد

تو طفل روی ناقه‌ی عریان نشسته‌ای

تو طعم تازیانه و سیلی چشیده‌ای

دیدی تو خیمه‌های به آتش کشیده را

علم و کمال و حکمت و توحید جان گرفت

یک لحظه وا کند گره از کار عالمی

دردا که صبح و شام هشام از ره ستم

دردا که شد نهان به دل خاک در بقیع

شهادت مظلومانه امام محمد باقر (ع) تسلیت باد.